“Als das Kind Kind war,
wußte es nicht, daß es Kind war,
alles war ihm beseelt,
und alle Seelen waren eins.”

Er zijn van die films, waarvan je weet dat ze bestaan, zelfs dat je ze waarschijnlijk zult waarderen, maar die je om wat voor reden dan ook, tot op heden nog niet aan je hongerige dvd spelertje gevoerd hebt. Gelukkig bestaat er zoiets als verjaardagskadootjes! Zo kreeg ik dus dit prachtige kunstukje, gemaakt door vermaard duits cineast Wim Wenders, op een presenteerblaadje aangereikt door een van mijn beste vriendjes. Op 26 november overigens, onthoud die datum.


Der himmel über Berlin speelt zich, zoals de titel vast al deed vermoeden, af in Berlijn en meer bepaald het Berlijn van de jaren ‘80. Hier zien wij hoe de inwoners van deze stad worden omringd door engelen. Onzichtbaar voor het volwassen oog (zij zijn enkel waarneembaar door kleine kinderen) slaan zij ons mensen gade, zijn zij getuige van onze gedachten en bieden zij, zonder dat wij ons hier bewust van zijn, troost in tijden van treurnis.

Een van engelen, Damiel (gespeeld door Bruno Ganz), verlangt ernaar om deel uit te maken van het sterfelijke leven dat hij gadeslaat, naar het hebben van een eigen verhaal, een geschiedenis… Wanneer hij ook nog verliefd wordt op een een mooie trapezewerkster besluit hij uiteindelijk zijn onsterfelijkheid te verruilen voor het vergankelijke, menselijke leven.

De manier waarop dit alles verteld wordt door mijnheer Wenders verdient alle lof. Het concept is origineel, de cameravoering is prachtig en de poëzie spat er vanaf. Daarbij krijgen we ook nog een leuk beeld van het Berlijn uit de jaren ‘80, compleet met wat new wave invloeden en de treffende klanken van een jonge Nick Cave.

Der Himmel über Berlin, een hemelse lofzang op een ons prachtige, sterfelijke leven!

Check die shit!

(Oh, en eh… bedankt Tchitula!)